සිනාසෙන ඔඛෙ මූණ – Lakshantha Athukorala – ලක්ශාන්ත අතුකෝරාළ

සිනාසෙන ඔඛෙ මූණ
බොහෝ කලකින් මා ගමට ආ
මේ අහඹු කාලකණ්ණිදා
පටු මගෙහි පවුරු මත
පොල් ගසෙක – කඩ පිළෙක
සිනාසී එබීගෙන ඔඛෙ මූණ

ඒ සිනා දුනු අගින්
විදෙයි ඊ තල පපුතුරට
වේදනාව ගලයි හද සිදුරු තුලින්
ලේ් මෙන් ගන කඳුළු එයි දෑසින්

මැකුණු කාලෙක දුරම දුර දිනවල
හිස් අතින් හිස් පයින් මුත්
නොසිස් සොම්නසින්
එක්ව පසුවීමු කෙළි දෙළෙන්
දෙවැට – ගුරුපාරවල් – ඇල් හේ්න්
කුඹුරු – ඒදඩු – ගෙවතු පසුකරන්
පයින් පාසල් ගියෙමු අත් බැඳන්

ඒ මතක දුප්පත්ව
වන පෙතක තැන්පත්ව
ඔබ කෙතක ජරපත්ව
වෙන අතක මා මත්ව

මත්ව මා දිවි සටන මධු බොරෙන්
රත්ව ඒ කොළඹ ගිණි අව් සැරෙන්
වෙන්ව සැමගෙන් ගමෙන් ඔබ කෙරෙන්
කල් හැරිමි ඒත් බෝ කරදරෙන්

මා සිරකර
සොල්වනු නොදී අත පය
දෙවැටයෙහි වැටමාර කණු අතර
සිනා සී එබීගෙන ඔඛෙ මූණ

ටයරයක – සරුංගලයක- පරෙවි කූඩුවක
කරත්තෙක – ඇළ දොළක – හැම තැනක
දැවටුණා මෙන් එක්ව පෙර කලෙක

ඔබ අසල දැවටෙන්න මා අසල නැති දාක
ඔබ තනිව දැවටිලා මී හරක් රුදු අඟකæ

අමාවකේ සඳක් සිඹිමි