මිනිසුනේ – Author Unknown – අඥාත කර්තෘ

සොබාදහමත් දහමක්ය
එහි ද කුරිරුකම් ඇත

මම සොයා ගත් එක කුරිරුකමක් හෙලි කරමි දැන්

මිනිස් සිරුරට
බාහිරින් එන රෝගකාරක
හා සටන් වදිනට
රතු හමුදාවක් දී ඇතත්
ප‍්‍රතිශක්තිකරණය

දුන්නේ ද මිනිස් සමූහයාට
මිනිස් සමාජයට වැළකෙන්නට පරසතුරු උවදුරින්
යම් දෙයක් ඒ ලෙසින්
ගලවා ගන්නට සමාජ දේහය ම?

නැත මිනිසුනේ නැත

ඒ ප‍්‍රතිශක්තිකරණ රතු හමුදාව
අපට සදා ගන්නට
සිදු වී ඇත

කොයි තරම් කුරිරුද
අසාධාරණ ද
මෙ සොබා දම් මාතාව?

ඒඩ්ස් වෛරසය මෙන්ම ධනේෂ්වර ක‍්‍රමය ද
සොබාදම් මාතාව ඇණ ගසා ඇත

ඉතින් අපි කුමක් කරමු ද?

එක රතු හමුදාවක් හදමු

ලේවල දුවන ගමන්
හදවත් වලද දුවනට!

ගවුරිපාලන් – E.A. Dawson Preethi – E. A. ඩෝසන් ප්‍රීති

ඒඩීඑස් මහත්තයා දකිනව ද  හීනෙනුත්
තවමත් මවු ආර උඩින් එන සුදු පාට කාර් එකේ?
හම්බන්තොට ඔෆිස් එකේ තාමත් ජෝතිපාල

මුර කරනව ද

මෙන්ඩිස් මහත්තයලගේ

ක්වාටස් ටික?

මෙන්ඩා හෙන දසයා නේ බං?

කොහොමද දන්නේ නැහැ බෙකරියෙ නිමල්ගෙ බිස්නස්…

උඹ තාමත් නිමල්ගේ

රෝස් පාං කන්න යනව ද

හැන්දෑවට?

මචන්

උඹට මතක ද හම්බන්තොට ටවුමෙම රවුම් ගැහුවා

ඩෙක් එකක් සොයන්න කුලියට?

උඹට දෙමළ චිත‍්‍රපටියක් බලන්න…

උඹ පලාලි ගිය දවසේ ලයන් එයාර් එකෙන්
අපි බලං හිටියා තල් හකුරු කන්න දවස් ගැන ගැන

අපේ පරණ ක්වාටස් එක තවමත් වැස්සට තෙමෙනව ද ගවුරි?

ඒ කාලේ ඒ හම්බන්තොට වැස්සට

අපි කොයි තරම් ආසා ද බං?
ඒ කාලේ ගල් බෝතලෙත්

අපේම ජීවිතේ කොටහක්:

නැද්ද ?
අපි දැං වගේ නොවෙයි
අසනීප තිබ්බෙත් නැහැ ඒ තරම්

බිව්වා නේද නැති වෙන්න…
හැබැයි උඹ අත මොලවල නාඩි ඇල්ලුවා හැම තිස්සෙම
දියවැඩියා හැදෙයි කියල; අපි හිනා වුනා
නාඩිවලින් දියවැඩියාව හොයන්න බෑ කියලා…

උඹෙ අයිඩී එක නැතිව පොලිසිය ට ගත්ත දවසේ අපේ බත් පිළුං වුනා…

සී ආරි මහත්තයා නැහුන උඹ එලියට ගන්න

උඹෙ අර කැසට් ගෝනිය ගිය තැනක තියං ඉන්නව ද බං තාමත්…?
උඹ ඒ දවස් වල ඇහුව දෙමළ සිංදු ටික මට තාමත් ඇහෙනවා යන්තම්

උතුර හදන්න දවසක ඉංජිනේරුකම් කරන්න අපිත් එනවා කීවම

උඹ හිනා වෙලා අහක බලා ගත්තා

ඔව් උඹ හරි

මට ඒකට එන්න වෙන්නේ නැහැ තමයි…

අපි මවු ආරෙ හැදුවෙ වතුර යන ඇලක්
ඒත් මම කොහොමද
උඹ එක්ක  ගලන ලේ වලට
ඇලක් හදන්න එන්නේ ?

එකෝමත් එක කාලෙක – Charith Senadheera – චරිත් සේනාධීර

ආත්තම්මාගේ සෑය අබිමුව – Nirasha Gunasekara – නිරාෂ ගුණසේකර

ආත්තම්මාගේ දෑතින් ම සිටවූ
විසල් තුරු පෙළක
රිකිළි දලූ පත්
ඇගේ ම චිතකයේ ගිනි දැලින්
හාදු ලබනා අපූරුව

නා දලූ රත මැකුණ
එහැම දලූ මලෙක
අවසන් හුස්ම පොද
ඈ උපන් බිම අහසට ම
මුහුකරයි මද සුළඟ
ඇගේ හුසමත් සමඟ

කඳුළු හිරවුණ අහස
මහ හඬින් හඩන්නට විය සැනින
නමුදු ගිනි දැල් ඇවිලෙයි
කිසිදු ගානක් නැතිව

කෙනෙක් තැන තැන හඩත්
ඇතැමෙක් හොරෙන් සිනාසෙත්

ඉහළට ඉහළට
නැගෙන කිහිරිගුරු මැදින්
විඳිමි මම දුරින් හිඳ
රඟන ගිනි දැලක නර්තනය

නොහඩා ම
නොසිනාසී ම